تداخلات:
برخی رتینوئیدها ( مانند آسیترتین، داروی خوراکی برای بیماری پوستی) دارای اثرات ویتامین A هستند و این داروها برای بیماری های پوستی می تواند باعث اثرات و عوارض جانبی بیش از حد ویتامین A شود.
اولیستات مینواند جذب ویتامین های محلول در چربی از جمله ویتامین A را کاهش دهد. فاصله زمانی اورلیستات با این فرآورده حداقل 2 ساعت باشد.
داروهای آمیودارون اثرات حساسیتی نسبت به نور آمیودارون را تشدید می کند.
فنوباربیتال، فنیتوئین (مصرف همزمان باعث کاهش غلظت پلاسمایی این داروها می شود) و همچنین داروهای فشار خون بالا مانند کاپتوپریل (مصرف همزمان باعث تشدید اثر این داروها می شود.) با ویتامین های ب6، ب3 و فولیک اسید موجود در این فرآورده تداخل اثر دارند.
استفاده از آنتی اکسیدان ها مانند ویتامین C و E در طول شیمی درمانی می تواند فعالیت داروهای شیمی درمانی را کاهش دهد.
داروهای پنیسیالمین و سفالکسین، داروهای تتراسایکلین (مانند داکسی سالکلین) همچنین داروهای کینولون(مانند سیپروفلوکساسین) با این فرآورده به دلیل حضور زینک، مس و منیزیم تداخل اثر دارند و مصرف همزمان، باعث کاهش اثربخشی این داروها می شود. فاصله مصرف بین این داروها با فرآورده حداقل 3 ساعت باشد.
داروهای حاوی آلومینیوم ممکن است منجر به زیادی آلومینیوم خون، به ویژه در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی گردد.
داروی آتوراستاتین سطح آتوراستاتین را کاهش می دهد و همچنین در افرادی که دیگوکسین یا وراپامیل مصرف می کنند نظارت بر سطح سرمی کلسیم همزمان با مصرف این فرآورده به دلیل حضور ویتامین D ضروری می باشد.
داروهای بیش فسفونات، متیل دوپا، لوودوپا و تیروکسین- جذب این داروها اگر همزمان با آهن مصرف شوند، مختل می گردد.
داروهای سیتوتوکسیک، سولفونامیدها، داروهای ضد صرع و باربیتورات ها– این داروها جذب اسید فولیک را مختل می نمایند. به طور کلی فاصله زمانی مصرف این فرآورده با سایر داروهای فوق باید حداقل دو ساعت باشد.
داروی متوتروکسات با این فرآورده به دلیل حضور اسید فولیک تداخل اثر دارد. فولیک اسید می تواند منجر به کاهش اثر بخشی متوتروکسات شود.
ید موجود در این فراورده با داروهای آنتی تیروئید مانند متی مازول ممکن است باعث افزایش اثر این داروها شود.
در صورت مصرف مزمن گیاهانی که حاوی کروم هستند، می توانند خطر سمیت کروم را افزایش دهند. برخی ازگیاهان حاوی کروم شامل قره گیله، جنسینگ و پسیلیوم است. استفاده از کورتیکواستروئید ها می تواند دفع کروم در ادرار را افزایش دهد که ممکن است منجر به کمبود کروم و یا افزایش قند خون ناشی از کورتیکواستروئید شود.
مصرف منگنز همراه با هالوپریدول، مشتقات فنوتیازین یا سایر داروهای ضد روان پریشی ممکن است خطر سمیت منگنز را در برخی بیماران افزایش دهد.
